در هفته خودروی مونتری، جایی که ثروتمندترین کلکسیونرهای جهان برای دیدن نایاب‌ترین خودروها، دور هم جمع می‌شوند، لامبورگینی از یکی از خشن‌ترین محصولاتش پرده‌برداری کرد: لامبورگینی Revuleto SV. رِوُئِلتو SV پنجمین لامبورگینی است که نشان «سوپر وِلوچه» (Super Veloce)، یعنی «فوق‌سریع»، را روی بدنه‌اش دارد. این دو حرف برای عاشقان این برند، نمادی است که با خون و بنزین نوشته شده.
تبارنامه‌ای از جنون
بیت‌ران: تاریخچه SV به میورا SV در سال ۱۹۷۱ بر‌می‌گردد. بعد از آن دیابلو SV و مورسیه‌لاگو LP 670-4 SV آمدند و درآخر اونتادور SV، محصولی که نسل‌های جوان‌تر را شیفته کرد. حالا ۱۰ سال از آخرین باری که این حروف روی پهلوی یک لامبورگینی نشست، می‌گذرد. فرمولش که همیشه ثابت بوده. یعنی وزن کمتر، آیرودینامیک بالاتر و البته قدرت بیشتر. رووِلتو SV این فرمول را به عصر هیبرید آورده است، بدون اینکه از قلب V12 چیزی کم کند.
استفان وینکلمن، مدیرعامل لامبورگینی این هیولا را «ماهیت لامبورگینی در خالص‌ترین شکل ممکن» توصیف کرده‌است. قرار است فقط ۱۹۶۳ دستگاه از این خودرو تولید شود. عددی به یاد سال تأسیس شرکت. مثل همیشه نسخه‌های اولیه برای وفادارترین مشتریان و کلکسیونرها کنار گذاشته شده. البته اغلب نسخه‌های خاصش حتی پیش از رونمایی رسمی فروخته‌شده‌اند.
لامبورگینی Revuleto SV: وقتی خطوط روی بدنه هم دیوانه می‌شوند
روئلتو استاندارد خودش از نظر طراحی دلهره‌آور و مهیب بود. چه برسد به این نسخه که واقعاً سر به جنون گذاشته‌است. این بار انگار اوضاع واقعاً فرق کرده. هیچ چیزی برای دکور اینجا نیست.
در همان نگاه اول، طراحی‌اش بیننده را مسحور می‌کند. خطوط تیزتر شده و دریچه‌های هوا درشت‌تر و جسورتر طراحی شده‌اند. بدنه پهن‌تر و تهاجمی‌تر است و کربن تقریباً همه‌جا دیده می‌شود. ترکیب رنگی‌اش هم که معرکه‌است. یعنی رنگ بدنه و کربن خام کنار هم یک بافت و کنتراستی ساخته‌اند که مدل معمولی از آن بی‌نصیب بود.
روئلتوی معمولی بال متحرک فعال دارد. یعنی خودش بر حسب سرعت و ترمزگیری تکان می‌خورد ولی SV آن را کنار گذاشته‌است. بال عقب SV ثابت است و کل آن از یک تکه کربن ساخته شده.
طرح آن دوپره و الهام‌گرفته از ماشین‌های مسابقه است و روی لبه‌اش یک بازوی کوچک عمودی نصب شده (در اصطلاح فنی «گورنی فلپ»، به نام دن گورنی، راننده مشهور مسابقات) نصب شده که هم نیروی پایین‌برنده را بیشتر می‌کند و هم جریان هوا را اطراف خروجی رادیاتورها بهتر می‌کند.
بیشتر بدانید: و بالاخره خودروی پرنده | شبی که تسلا جاذبه را به چالش کشید
جلوی خودرو هم تغییرات اساسی دیده می‌شود. اسپلیتر بزرگ‌تر، تیغه زاویه‌دار روی سپر و کف‌پوش جدید که همگی جریان هوا را بهتر هدایت می‌کنند. شرکت می‌گوید این ساختار جدید، هوا را به سمت ترمزها می‌برد و خنک‌کاری آن‌ها را ۱۲ درصد بهتر می‌کند.
آیرودینامیک این خودرو جادویی است. نیروی پایین‌برنده ۸۰ درصد بیشتر از نسخه استاندارد روئلتو و ۱۰ درصد بیشتر از اونتادور SVJ است. یعنی کل سازه نه‌تنها محکم‌تر به زمین می‌چسبد، بلکه برای این کار انرژی کمتری هم هدر می‌دهد.
طراحی کلی کابین لامبورگینی Revuleto SV شبیه مدل قبلی است. ولی یک چیزهایی هم تغییر کرده‌است. صندلی‌های سطلی مسابقه‌ای، نشان SV دست‌دوز و گزینه‌های بیشتری برای رنگ و پارچه اضافه شده‌است. پنل‌های کربنی جای چرم قبلی را گرفته‌اند. طبیعی است که گزینه صندلی راحتی با تنظیم برقی هم دیگر وجود ندارد.
روی فرمان یک چیز هیجان‌انگیز هم دیده‌می‌شود. حالت «پیلوتا» (Pilota). با فعال شدنش یک سیستم کنترل کشش پنج‌مرحله‌ای قابل‌تنظیم وارد مدار می‌شود. لامبورگینی می‌گوید این سیستم از تجربه‌ی مسابقات GT شرکت گرفته شده‌است.
لامبورگینی Revuleto SV: یک نیروگاه ترکیبی ترسناک
آن پشت، هنوز همان پیشرانه ۶.۵ لیتری V12 تنفس طبیعی دیده‌می‌شود. این قوای محرکه، خودش به تنهایی ۸۲۵ اسب‌بخار نیرو را در ۹۲۵۰ دور در دقیقه تولید می‌کند و تا ۹۵۰۰ دور هم بالا می‌رود. یعنی در دورانی که همه به توربو پناه برده‌اند، لامبورگینی هنوز طوری غرش می‌کند که همه‌چیز را در اطراف به لرزه درمی‌آورد.
اما آن بلوک سنگین ۱۲ سیلندر Vشکل تنها نیست. ۳ موتور برقی هم کنارش کار می‌کنند، دو تا روی محور جلو و یکی در عقب. کل سیستم قوای محرکه به جبعه‌دنده‌ای هشت‌سرعته دو‌کلاچه چفت شده‌است.
انرژی موتورهای برقی را یک باتری ۷.۳ کیلووات‌ساعتی تأمین می‌کند. لامبورگینی می‌گوید این باتری جدید در بحث عملکردی، چهار برابر باتری روئلتوی معمولی است.
فکرش را بکنید. قدرت ترکیبی به ۱۰۶۵ اسب‌بخار و گشتاور به ۱۴۲۵ نیوتون‌متر می‌رسد. یک چیزی حدود ۵۰ اسب‌بخار بیشتر از نسخه معمولی. نتیجه این خروجی، طوفانی است. شتاب صفر تا ۱۰۰ در ۲.۴ ثانیه، صفر تا ۲۰۰ در ۶.۷ ثانیه و سرعت نهایی بیشتر از ۳۴۵ کیلومتر در ساعت.
رژیم لاغری با شاهکار مهندسی
شاید جالب‌ترین قسمت فنی این خودرو همین وزنش باشد. با وجود باتری بزرگ‌تر، بخش‌های آیرودینامیکی سنگین‌تر و ترمزهای درشت‌تر، لامبورگینی همان ۱۷۷۲ کیلوگرم وزن خشک روئلتوی معمولی را حفظ کرده. یعنی سبک شدن در جاهای دیگر اتفاق افتاده‌است. پنل‌های کربنی درها، صندلی‌های مسابقه‌ای و رینگ‌های سبک‌تر، جرم اضافی را خنثی کرده‌اند و نسبت وزن به قدرت از ۱.۷۵ به ۱.۶۶ کیلوگرم به ازای هر اسب‌بخار رسیده‌است. توزیع وزن ۴۳ به ۵۷ (جلو – عقب) است و شاسی مونوکوک کربنی ماشین در محور جلو با کامپوزیت سبک فوق مستحکم ساخته شده.
از نظر سیستم تعلیق، کمک‌فنرهای مغناطیسی الکترونیکی روئلتوی معمولی کنار رفته‌اند. به جایشان دمپرهای دستی قابل‌تنظیم با الگو از خودروهای GT3 آمده که طبق ادعای شرکت ۱۷ درصد چابکی و ۱۰ درصد چسبندگی بیشتری می‌دهند. این یعنی راننده باید خودش تنظیمات را با پیست و شرایط هماهنگ کند و دیگر فقط نمی‌توانید دکمه حالت رانندگی را تنظیم کنید.
در بخش آخر هم می‌رسیم به رینگ‌های و سبک ۲۰ اینچی در جلو و ۲۱ اینچی در عقب با لاستیک‌های ۲۶۵/۳۵ZR20 جلو و ۳۴۵/۳۰ZR21 عقب. لاستیک‌ها از برند بریجستون مدل پوتنزا ریس R هستند و برای جاده هم مجوز دارند. ترمزها هم از سری CCM-R Plus سرامیک-کربن هستند، با کالیپر ۱۰ پیستونه در جلو و چهارپیستونه در عقب. قطر دیسک‌ها ۴۲۰ در ۴۰ میلی‌متر در جلو و ۴۱۰ در ۳۲ میلی‌متر در عقب است.
خلاصه لامبورگینی با SV نشان داد هنوز هم می‌شود با یک V12 تنفس طبیعی دنبال تاج پادشاهی بود.
